به گزارش خبرنگار علم و فناوری جهانی پرس- هانیه حیدری، لباس فضایی، محافظی حیاتی برای خروج از جو محافظ زمین است. این لباس‌ها که در واقع سفینه‌هایی کوچک به اندازه انسان هستند، از فضانوردان در برابر تابش شدید خورشیدی، دمای‌های افراطی، فشار پایین خلأ فضا و برخورد با میکروشهاب‌سنگ‌ها محافظت می‌کنند. در سطح ماه، چالش دیگری نیز وجود دارد: گرد و غباری با قدرت سایندگی بالا که می‌تواند مفاصل چرخشی لباس‌ها را از بین ببرد و به مواد سازنده آن‌ها آسیب بزند. لباس فضایی باید آزادی حرکت بالایی برای فضانورد فراهم کند، چرا که ممکن است فضانورد برای تعمیرات حساس تجهیزات، مجبور به پیاده‌روی فضایی شود. همچنین، سرعت در پوشیدن لباس در مواقع اضطراری و داشتن سیستم کامل پشتیبانی حیات برای تنظیم دما و اکسیژن داخلی از دیگر ویژگی‌های ضروری این نوع لباس است. از آنجا که فضانورد ممکن است ساعت‌ها این لباس را به تن داشته باشد، لباس باید امکان تغذیه، تأمین آب و مدیریت عملکردهای زیستی بدن را نیز فراهم کند. در طول سال‌ها، طراحی‌های متعددی برای لباس‌های فضایی ارائه شده که بسیاری از آن‌ها نتوانسته‌اند این معیارها را به‌درستی برآورده کنند. در سال ۱۹۶۲، لباس با پوسته‌ای سخت به نام «گرومن» آزمایش شد که ظاهری شبیه به ترکیبی از زباله‌دان و مخلوط‌کن داشت و آزادی حرکت بسیار محدودی را فراهم می‌کرد. لباس‌های سخت‌پوست دیگری نیز طراحی شدند؛ یکی از آنها «AX» نام داشت که شبیه زره‌ای از جهان آینده بود. اغلب لباس‌‌های طراحی شده برای فضانوردان از آلومینیوم با مفاصل چرخشی ساخته می‌شدند، اما هیچ‌کدام از آنها به مأموریت فضایی راه نیافتند؛ چرا که بسیار حجیم بودند و مفاصل زیادی داشتند که امکان گیر کردن زیادی داشت. در عوض، بیشتر لباس‌های فضایی واقعی از پارچه‌های کامپوزیتی چندلایه و انعطاف‌پذیر ساخته شدند، با پوسته‌های سخت محدود به بخش‌هایی مانند سر و بالاتنه. لباس‌های آینده ممکن است مقاوم‌تر باشند. یکی از طرح‌های نوآورانه، «بیوسوت» است که توسط پروفسور داوا نیومن در MIT پیشنهاد شده است. این لباس از پارچه‌ای کشسان ساخته شده که با جریان الکتریکی فعال می‌شود و سیم‌پیچ‌های حافظه‌دار درون آن منقبض شده و لباس را به‌صورت چسبان به بدن در می‌آورند؛ ترکیبی از آزادی کامل حرکت و زیبایی فضایی. در مقابل، عجیب‌ترین لباس پیشنهادی، مدلی مجهز به واحد اسمز مستقیم و معکوس (FO-RO) است که درست مثل لباس «استیل‌سوت» در فیلم تل‌ماسه ادرار فضانورد را تصفیه کرده و به آب آشامیدنی تبدیل می‌کند.