از کربلای پنج تا حمایت از ایتام؛ روایت مهربانی یک جانباز

به گزارش جهانی پرس، مصطفی حسینیان- این جانباز سرافراز که به دلایل شخصی تمایلی به انتشار نامش ندارد، در سال ۱۳۶۵ و در حالی که تنها ۱۷ سال داشت، در عملیات کربلای پنج به شدت مجروح شد. شدت جراحات به حدی بود که دو دست، یک پا و چشم راست خود را در راه دفاع از میهن و آرمان‌های انقلاب اسلامی از دست داد؛ اما روح بزرگ و اراده استوار او هیچ‌گاه در برابر سختی‌ها تسلیم نشد. سال‌ها پس از پایان جنگ، جرقه‌ای تازه در دل این جانباز روشن شد؛ جرقه‌ای که مسیر تازه‌ای از خدمت را در زندگی او رقم زد. او می‌گوید نخستین بار زمانی که برنامه تلویزیونی «سمت خدا» را تماشا می‌کرد، با موضوع حمایت از ایتام آشنا شد و همان لحظه تصمیم گرفت سهمی در حمایت از کودکان یتیم داشته باشد. ️ او در نخستین گام، حمایت از ۱۴ فرزند یتیم را بر عهده گرفت؛ تصمیمی که به گفته خودش یکی از شیرین‌ترین انتخاب‌های زندگی‌اش بوده است. این مسیر اما در همان‌جا متوقف نشد و با گذشت زمان و افزایش توان مالی، تعداد فرزندان معنوی‌اش به ۲۹ نفر رسید. این خیر نیک‌اندیش با وجود شرایط جسمی دشوار، تاکنون فرصت دیدار حضوری با فرزندان معنوی خود را پیدا نکرده است، اما می‌گوید همین که می‌داند لبخندی بر لبان کودکی می‌نشیند یا باری از دوش خانواده‌ای برداشته می‌شود، برایش بزرگ‌ترین آرامش و دلگرمی است. او معتقد است کار خیر تنها کمک به دیگران نیست، بلکه برکات فراوانی در زندگی انسان جاری می‌کند و آرامشی عمیق در روح و روان به همراه دارد. به گفته این جانباز دفاع مقدس، لطف و عنایت خداوند در تمام سال‌هایی که حامی ایتام بوده، همواره شامل حالش شده است. این پدر معنوی که خود در سال‌های گذشته طعم محرومیت و سختی را چشیده و به‌خوبی می‌داند فقدان پشتوانه مالی چه دشواری‌هایی برای خانواده‌ها ایجاد می‌کند، آرزوی بزرگی در دل دارد؛ آرزویی که از جنس مهربانی است. ️ او می‌گوید: بزرگ‌ترین آرزویم این است که روزی آن‌قدر توان مالی داشته باشم که بتوانم حمایت یک هزار فرزند یتیم را بر عهده بگیرم؛ زیرا باور دارم هیچ کاری زیباتر از این نیست که بتوان دل کودکی را شاد کرد و آینده‌ای روشن‌تر برای او ساخت