به گزارش جهانی پرس، این همایش زیبا و پرمعنا، با حضور سفیران کشورهای مختلف، هنرمندان متعهد، مسئولان دلسوز، و مهم‌تر از همه، جانبازان شیمیایی عزیز و خانواده‌های صبورشان به‌ویژه بازماندگان و مصدومان فاجعه سردشت، صحنه‌ای فراموش‌نشدنی از همدلی و انسانیت بود. وقتی چشمم به چهره‌های نورانی جانبازان سردشتی افتاد که پس از نزدیک به چهار دهه هنوز با درد گاز خردل زندگی می‌کنند، اما لبخند می‌زنند و از صلح می‌گویند، اشک در چشمانم حلقه زد. اینان قهرمانان واقعی صلح‌اند؛ کسانی که با رنج خود به جهان یاد دادند که سلاح شیمیایی نه تنها جسم، که روح بشریت را می‌سوزاند. سردشت فقط یک شهر نبود که بمباران شد؛ اولین فریاد بلند تاریخ بود علیه سلاح‌های کشتار جمعی. امروز در تهران، همه با هم یک صدا گفتیم: ما قربانی جنگ شیمیایی هستیم، اما عاشق صلح‌ایم. ما درد می‌کشیم، اما نفرت را به فرزندانمان یاد نمی‌دهیم. ما می‌خواهیم هیچ کودکی در هیچ جای جهان، طعم گاز خردل را نچشد. این همایش به من و همه حاضران یادآوری کرد که صلح جهانی یک آرزو نیست؛ یک وظیفه انسانی است. تا وقتی حتی یک سیلندر گاز اعصاب در جهان وجود دارد، هیچ‌کس در آرامش نیست. از صمیم قلب از همه شما مردم بزرگ سردشت، از جانبازان سربلند، از خانواده‌های مقاوم و از همه کسانی که این همایش را ممکن کردند، سپاس می‌گویم. ما با هم قسم خورده‌ایم که صدای شما را به گوش تمام جهان برسانیم تا روزی برسد که دیگر هیچ مادری برای نفس‌های سوخته فرزندش گریه نکند. با امید به روزی که صلح، تنها خبر روزمره جهان باشد.