به گزارش جهانی پرس؛ مریم حضرتی - اگر بخواهید مسیر دو دهه فعالیت خود را در یک تصویر خلاصه کنید، آن تصویر چیست؟ کار مداوم، بی‌هیاهو و بدون عجله. من همیشه ترجیح دادم تولید کنم، حتی زمانی که دیده نشود. امروز احساس می‌کنم این مسیر آرام، من را به جایی رسانده که روی صحنه حرفم شنیده شود. چرا اکنون تمرکز شما بیش از گذشته روی اجراست؟ چون زمانش رسیده. دو دهه فکر کردم، نوشتم، ساختم، تنظیم کردم. حالا باید این موسیقی نفس بکشد و اجرا، همان نفس کشیدن است. کنسرت برای شما چه تفاوتی با انتشار قطعه دارد؟ قطعه ضبط‌شده کامل نیست؛ اجرا آن را کامل می‌کند. روی صحنه، موسیقی با نگاه و نفس مخاطب زنده می‌شود. مسئولیت اجرای زنده در این مقطع از تاریخ موسیقی پاپ را چگونه می‌بینید؟ ما بعد از چهار دهه موسیقی پاپ پس از انقلاب، اجراهای درخشانی از بزرگان دیده‌ایم. همین موضوع مسئولیت من را سنگین‌تر می‌کند و باعث می‌شود وسواس بیشتری به خرج بدهم. نسخه جدید «زکی شمس» روی صحنه چه تفاوتی دارد؟ این نسخه کامل‌تر است؛ از نظر تنظیم، اجرا، صدا و حتی نگاه. می‌خواهم مخاطب احساس کند با یک تجربه جدی روبه‌روست، نه صرفاً یک کنسرت معمولی. بزرگ‌ترین چالش اجرای زنده چیست؟ نظم ذهنی و کار گروهی. اگر این دو نباشد، حتی بهترین صدا و بهترین نوازنده هم نتیجه نمی‌دهد. آیا وضعیت امروز موسیقی پاپ را نگران‌کننده می‌دانید؟ تا حدی بله. وقتی تهیه‌کننده‌ها به‌جای صدا و دانش موسیقی، دنبال چهره و جذابیت ظاهری می‌روند، موسیقی آسیب می‌بیند. راه‌حل شما برای این وضعیت چیست؟ اعتماد به هنرمندان واقعی. باید به آرتیست‌های تازه اما ریشه‌دار فرصت داد، نه اینکه همه چیز قربانی گیشه شود. نقش مخاطب در اصلاح این چرخه چقدر مهم است؟ بسیار زیاد. انتخاب مخاطب تعیین می‌کند چه چیزی بماند و چه چیزی حذف شود. کنسرت ایده‌آل از نگاه شما چه ویژگی‌هایی دارد؟ صدای استاندارد، نور حرفه‌ای، اجرای دقیق و احترام به شعور مخاطب. بدون این‌ها، کنسرت فقط یک تجمع شلوغ است. چرا این‌قدر روی کیفیت صدا حساس هستید؟ چون صدای بد، حتی بهترین موسیقی را نابود می‌کند. ما برای صدابرداری این اجرا با تیم‌های مختلف مذاکره کردیم چون دغدغه اصلی‌مان همین بود. نگاه شما به آینده شخصی‌تان در موسیقی چیست؟ ادامه اجرا، انتشار قطعاتی مثل «بچه مردم» و «حلالم کن» و اگر خدا بخواهد، کارهای بیشتر. اگر امروز بخواهید با مخاطب مستقیم صحبت کنید، چه می‌گویید؟ برای یک‌بار هم که شده، به آرتیست‌های جدید اما جدی فرصت بدهید. شاید دوباره عاشق موسیقی شوید. و در نهایت، حال و هوای این کنسرت را چگونه توصیف می‌کنید؟ سراسر شور، هیجان و حال خوب؛ با ترانه‌هایی از جنس عشق واقعی و زندگی مردم.