به گزارش جهانی پرس؛ نجمه افشاری ، اربعین فقط یک حرکت مذهبی نیست؛ آزمایشگاهی زنده است که ثابت می کند ایرانیان وقتی متحد شوند، قادرند هر مانعی را از پیش پای بردارند. این گزارش، روایتی است از ناگفته های بزرگترین گردهمایی مردمی جهان که هر ساله در سکوت رسانه های غربی بزرگزار می شود.اربعین یک انقلاب اجتماعی خاموش است. در حالی که جهان درگیر رقابتهای اقتصادی بیرحمانه است، ایرانیان در اربعین سیستمی موازی از اقتصاد بخشنده ایجاد کرده اند. جایی که پول جای خود را به "سرمایه اجتماعی" می دهد. هر موکب یک استارتاپ معنوی است که با کمترین منابع، بیشترین بهره وری عاطفی را تولید می کند. وقتی فناوری های نوین در مسیر پیاده روی کارایی خود را از دست می دهند، شبکه های مردمی راهنمایی زائران شکل می گیرد. این پدیده نشان می دهد چگونه هوش جمعی می تواند جایگزین الگوریتم های دیجیتال شود. وقتی تخصص از مطب به خاکریز منتقل می شود، جراحان و متخصصانی که در موکب های درمانی خدمت می کنند، مدل جدیدی از رابطه پزشک-بیمار را تجربه می کنند؛ رابطه ای فارغ از حساب وکتاب های مادی. اربعین تنها جایی است که کارکردهای اجتماعی به جای طبقات اجتماعی می نشینند. میلیونر و کارگر روزمزد در یک صف ایستاده اند تا چای توزیع کنند. بدون هیاهوی رسانه ای، زنان ایرانی در اربعین مدیریت منابع انسانی و مالی را در مقیاس وسیع تجربه می کنند. این آزمایشگاه اجتماعی نشان میدهد که جامعه ایران چقدر برای پذیرش رهبری زنانه آماده است. زنانی که کودکان خود را در این سفر معنوی همراه می برند، در حال تربیت نسل جدیدی با DNA مسئولیتپذیری اجتماعی هستند. رسانه ها میتوانند با پیاده روی همراه زائران، روایتهای دست اولی از این پدیده اجتماعی ثبت کنند؛ از خاطرات پیرمردی که هر ساله کفشهایش را به زائران هدیه می دهد تا جوان دانشجویی که اولین بار طعم مسئولیت پذیری اجتماعی را می چشد. تولید محتوای کوتاه از لحظات ناب انسانی در مسیر پیاده روی (مثل پیرمردی که پشت زائر جوان را ماساژ میدهد) میتواند ویروسی شود. رسانه ها می توانند با طراحی نقشه دیجیتال موکب های مردمی، جغرافیای نوعدوستی ایرانیان را مستندسازی کنند. این رویداد ثابت کرده جامعه ایران توانایی سازماندهی خودجوش در مقیاس میلیونی دارد، قادر است پروتکل های مردمی برای مدیریت جمعیت طراحی کند و تاب آوری اجتماعی خود را در سخت ترین شرایط محک می زند. هر چند مسیر اربعین، مانند هر پدیده انسانی بزرگ، خالی از چالش‌ها و کاستی‌ها نیست . از ازدحام جمعیت تا مشکلات خدمت رسانی، اما حقیقت این است که نور امید و همبستگی در این رویداد، به قدری درخشان است که سایه‌های کوچک را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. اربعین به ما می‌آموزد که انسان‌ها حتی در ناقص‌ترین شرایط هم می‌توانند معجزه بیافرینند. اینجا جایی است که:اشک‌های خستگی در چهره‌ها، با لبخندهای مهربانی محو می‌شود، نواقص مدیریتی با از خودگذشتگی‌های فردی جبران می‌شود و هر مشکل کوچکی، در برابر اقیانوس همدلی زائران رنگ می‌بازد. بله، اربعین نیز مانند هر پدیده انسانی کامل نیست... اما زیبایی‌اش در همین «ناقصِ کامل» بودنش است؛ در این حقیقت که با همه کمبودها و چالش‌ها، همچنان بزرگترین مدرسه عملی انسان‌سازی جهان باقی مانده است. و اربعین به ما ایرانیان یادآوری می کند که جامعه ایرانی وقتی متحد می شود، نه سیل می تواند مانعش شود، نه تحریم ها و نه هیچ بحران دیگری. این رویداد، از بزرگترین پروژه های مردمی کشور است که هر سال تکرار می شود تا به ما بگوید:«شما قویتر از آنی هستید که فکر می کنید».