به گزارش جهانی پرس، مریم امیدی- دریا برای ایران تنها پهنه‌ای آبی با مختصات جغرافیایی نیست؛ بخشی از هویت تاریخی و امنیت ملی این سرزمین است. هر موجی که بر سواحل جنوبی ایران می‌نشیند، روایتگر خاطراتی از ایستادگی، فداکاری و مردانی است که دفاع از وطن را نه یک مأموریت اداری، بلکه عهدی ناگسستنی با ایران می‌دانستند. تاریخ معاصر ایران نشان داده است که امنیت، حاصل شعار و آرزو نیست؛ ثمره آمادگی، تدبیر و جان‌فشانی انسان‌هایی است که در دشوارترین میدان‌ها ایستاده‌اند. نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در سال‌های دفاع مقدس، در یکی از حساس‌ترین جبهه‌های نبرد، مسئولیت صیانت از شریان‌های حیاتی کشور را بر عهده داشت؛ مأموریتی که اگر در آن خللی ایجاد می‌شد، امنیت اقتصادی و راهبردی ایران نیز با مخاطره روبه‌رو می‌شد. در آن سال‌ها، دشمن با اتکا به حمایت قدرت‌های خارجی و برتری تسلیحاتی، می‌کوشید ابتکار عمل را در آب‌های منطقه به دست گیرد. اما دریادلان ایران اجازه ندادند این محاسبه به نتیجه برسد. آنان در دل دریا، زیر آتش سنگین و در شرایطی نابرابر، نشان دادند که اراده و ایمان، گاه معادلاتی را بر هم می‌زند که بر پایه قدرت سخت طراحی شده‌اند. برای مردان نیروی دریایی، دریا فقط مسیر عبور کشتی‌ها نبود؛ سنگر دفاع از استقلال و تمامیت ارضی ایران بود. هر مأموریت، مسئولیتی ملی به شمار می‌رفت و هر گام، برای حفظ آرامش مردمی برداشته می‌شد که شاید هرگز صدای نبردهای دوردست در آب‌های جنوب را نمی‌شنیدند، اما امنیت زندگی روزمره‌شان وامدار همان ایستادگی‌ها بود. اقتدار امروز نیروی دریایی نیز ادامه همان مسیر است. اقتداری که تنها در تجهیزات و فناوری خلاصه نمی‌شود، بلکه بر پایه آموزش مستمر، فرماندهی مسئولانه، تجربه عملیاتی و روحیه‌ای شکل گرفته است که دفاع از ایران را وظیفه‌ای همیشگی می‌داند. بازدارندگی، پیش از آنکه در ادوات نظامی معنا پیدا کند، در اراده انسان‌هایی متجلی می‌شود که در سخت‌ترین شرایط، میدان را ترک نمی‌کنند. تحولات سال‌های اخیر نیز بار دیگر اهمیت این آمادگی را آشکار کرده است. منطقه غرب آسیا همچنان با تهدیدها و رقابت‌های امنیتی روبه‌روست و امنیت خطوط مواصلاتی دریایی، نقشی تعیین‌کننده در ثبات کشورها دارد. در چنین شرایطی، حضور مقتدرانه نیروی دریایی، صرفاً یک ضرورت نظامی نیست؛ بخشی از تضمین امنیت ملی و منافع راهبردی ایران است. در کنار همه این افتخارات، نباید از یاد برد که این امنیت، هزینه‌ای سنگین داشته است. نام بسیاری از فرماندهان، افسران و کارکنان نیروی دریایی با ایثار و شهادت گره خورده است؛ مردانی که خانواده، آسایش و گاه جان خود را فدای سربلندی ایران کردند. یاد آنان، صرفاً یادآوری گذشته نیست؛ یادآوری مسئولیتی است که امروز بر دوش همه ما قرار دارد؛ مسئولیت پاسداشت حقیقت، روایت درست تاریخ و انتقال این میراث به نسل‌های آینده. رسانه‌ها نیز در این میان وظیفه‌ای فراتر از اطلاع‌رسانی بر عهده دارند. روایت دقیق و منصفانه از نقش نیروهای مسلح، به‌ویژه نیروی دریایی، بخشی از حافظه تاریخی ملت را شکل می‌دهد. جامعه حق دارد بداند امنیتی که امروز از آن بهره‌مند است، نتیجه سال‌ها تلاش، آمادگی و جان‌فشانی انسان‌هایی است که بی‌هیاهو در خط مقدم دفاع از کشور ایستاده‌اند. دریا برای ایران تنها یک مرز طبیعی نیست؛ بخشی از جان این سرزمین است. همان‌گونه که خاک وطن حرمت دارد، آب‌های این سرزمین نیز شایسته پاسداری‌اند. هر نسلی که این حقیقت را به خاطر بسپارد، بهتر خواهد دانست که امنیت، میراثی رایگان نیست؛ امانتی است که با ایثار نسل‌های پیشین به دست ما رسیده و حفظ آن، مسئولیتی همگانی است. سلام بر همه دریادلانی که نامشان شاید کمتر بر زبان‌ها جاری باشد، اما نقششان در استواری ایران هرگز از حافظه این ملت پاک نخواهد شد. تاریخ، فداکاری آنان را فراموش نمی‌کند و ایران، همواره قدردان فرزندان وفاداری خواهد بود که در پهنه دریا، از عزت و امنیت این سرزمین پاسداری کردند.