به گزارش خبرنگار علم و فناوری جهانی‌پرس-هانیه حیدری، فضای داخلی یک ستاره بسته به جرم و ترکیب آن متفاوت است. دمای معمولی هسته ستاره‌ای مانند خورشید، بین 10 تا 20 میلیون درجه است، به عبارت دیگر 200 برابر داغ‌تر از دمای رعدوبرق. از سوی دیگر چگالی هسته یک ستاره معمولا چهار برابر متراکم‌تر از «اسمیم»، پرچگالی‌ترین عنصر شناخته‌شده، است. در چنین شرایطی، اتم‌های هسته ستاره به طور کامل یونیزه می‌شوند، یعنی الکترون‌های آنها از بین می‌رود. این اتم‌ها تحت واکنش‌های همجوشی هسته‌ای قرار می‌گیرند و با هیدروژه ترکیب می‌شوند تا هلیوم تشکیل دهند. این امر مقدار زیادی انرژی به شکل فوتون‌های پرتوی گاما آزاد می‌کند که به سمت نواحی بیرونی ستاره می‌تابند. گرمای بسیار بالا احتمال اکتشاف و بررسی نزدیک از خورشید را برای انسان غیرممکن کرده است. حتی در صورتی که امکان سفر به خورشید مهیا شود، انسان قادر به دیدن چیزی نخواهد بود چراکه طول‌موج‌های تنها نور درونی در این ستاره فراتر از محدوده بصری انسان است. تنها در پوسته نازک نزدیک سطح خورشید فوتون‌هایی وجود دارد که انسان قادر به دیدن آنهاست.