به گزارش جهانی پرس؛ سمیه سیمین قد، زندگی مشترک به تو یاد میدهد که هر قدر هم عاشق باشی و احساس خوشبختی کنی، باز هم لحظاتی در زندگیت هست که موقع دردها، دلتنگی ها و گریه هایت خودت هستی تنهای تنهایی… زندگی مشترک به تو یاد میدهد که اگر از گفتار یا کردار رفتار شریک عاطفیت ناراحتی و در عین حال داری با خودت کلنجار میروی که به او بفهمانی این موضوع را ، سخت در اشتباهی! چون اگه قرار به درک و فهم باشد، نیازی به گفتن و بیان آن نیست ! آدم ها هر چیزی را که لازم باشد بفهمند، می فهمند، مگر اینکه شعورش را نداشته باشند که آن بحث دیگری است، چون نمی توان ذات کسی که کم شعور و فرافکن است را عوض کرد. در زندگی مشترک است که یاد می گیری بعد از بارها و بارها حرف زدن، شاید سکوت بهترین راه حل باشد، یاد می گیری که همیشه همه روزها ، آفتابی نیست، روزهایی هم ابری و بارانی است، و روزهایی هم هست که خسته می شوی از همه چیز و همه کس و یک مشت حرف های تکراری. زندگی مشترک در عین حال که پر از عشق و احترام و محبت است، روزهایی هم پر از بغض، پر از حرف نگفته است، پر از خواسته هایی است که بی پاسخ می ماند ، قلبی است که ترک برمی دارد اما نمی شکند، پر از راضی شدن به حداقل هاست، پر از رویاهایی است که در بچگی در سر داشتی و هرگز تحقق نیافت. زندگی مشترک پر از صبوری ، پر از سکوت است برای ادامه ، برای بقا، پر از حرف های نگفته ای است که در سینه می ماند چون گوش شنوایی برایش نیست! در زندگی مشترک است که یاد می گیری هر قدر هم عاشق باشی، هر قدر بخشنده و مهربان باشی و هر قدر وفادار و فداکار باشی، نمی توانی شخصیت آدم ها، افکاری که با آن بزرگ شدند، اندیشه هایی که در سر دارند و طرز فکری که به زندگی دارند را تغییر دهی! پس یادمان نرود؛ بودن با کسی به معنی مالک شدن نیست، او مال تو نیست که مراقبش باشی و نگهش داری، او هر روز خودش تصمیم می گیرد که در کنار تو باشد یا نه! و این تو هستی که در رابطه ات هر لحظه تصمیم می گیری که در مقابل رفتار طرف مقابلت ناراحت و عصبانی شوی یا نه !