به گزارش جهانی پرس؛ معصومه رضائیان در یادداشتی نوشت: ملت ایران دیگر خوب می‌داند سخنرانی رهبر معظم انقلاب به سنت «ایستادن پشت بلندگو» نوعی هوشمندی در تنبیه دادن مخاطب برای دریافت پیامی مهم در زمان مناسبت است. سخنانی ساده و روشن خطاب به فضاسازی‌های جریان‌ خاص در خصوص لزوم «اخذ اختیارات ویژه» پزشکیان در زمان شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل و دیدار با همتای آمریکایی خود در نیویورک؛ جریان‌سازی که روی موج تخلف اروپا در اجرای اسنپ‌بک سوار بود در سخنان شب اول مهر رهبری انقلاب اینگونه پاسخ داده شد که 10 سال قبل قراردادی با آمریکایی‌ها بستیم که بر اساس آن یک مرکز تولید هسته‌ای مسدود و مواد غنی‌شده از کشور خارج یا رقیق شود تا در ازای آن، تحریم‌ها رفع شود و پرونده ایران در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به حالت عادی درآید. البته من همان زمان به مسئولان گفتم 10 سال، طولانی و به اندازه یک عُمر است؛ چرا آن را قبول می‌کنید. قرار شد قبول نکنند اما قبول کردند. ما به وعده‌مان عمل کردیم. طرف مقابله نه تحریم را برداشت نه به قولش وفا کرد. آخر سر هم یک طرفه خارج شد. حال امروز که آن 10 سال تمام شده نه تنها پرونده هسته‌ای ما عادی نشد بلکه مشکلات آن در شورای امنیت و آژانس بیشتر شد. آمریکایی‌ها قبلاً می‌گفتند غنی‌سازی بالا نداشته باشید و محصولات غنی‌شده را به خارج از ایران منتقل کنید؛‌ اما اکنون این طرف آمریکایی پا را در یک کفش کرده که نباید کلاً غنی‌سازی داشته باشید. آیا این زورگویی نیست. روشن است چنین مذاکره‌ای به بن‌بست می‌رسد. مذاکره برای اینکه دستآورد بزرگی را که با سرمایه‌گذاری و تلاش بی‌وقفه به دست آورده‌اید، دود کنید و به هوا بفرستید؛ هیچ ملت با شرفی، مذاکره همراه با تهدید را قبول نمی‌کند و هیچ سیاستمدار خردمندی هم آن را تصدیق نمی‌کند. ملت غیرتمند ایران، این حرف را نمی‌پذیرد و در دهان گوینده آن می‌زند.