به گزارش جهانی پرس، الهام نرجه پور -در محله‌ی قدیمی سنگلج، میان کوچه‌های باریک و خانه‌هایی که هنوز بوی تهران قدیم را می‌دهند؛ خیریه‌ای سال‌هاست بی‌سروصدا کار می‌کند؛ *خیریه امید و مهربانی امام رضا (ع)*. خیریه‌ای که در گذر زمان، مسیر خود را از کمک‌های صرفاً معیشتی به سمت اشتغال و توانمندسازی تغییر داده و ترحم را به کرامت انسانی پیوند زده است. این گزارش، حاصل *گفت‌وگو با ملیکا محمودپور است؛ عضوی از خیریه امید و مهربانی امام رضا (ع)* که از دل تجربه‌های روزمره‌ی مددکاری، تصویری از خیریه‌ای ترسیم می‌کند که در آن، امید، نه یک شعار، بلکه راهی است که می‌تواند حتی از دل زندان، به زندگی برسد. *خیریه امید و مهربانی امام رضا (ع)* بیش از ده سال است که در حوزه مددکاری اجتماعی فعالیت می‌کند. خیریه‌ای مردم‌نهاد که فعالیتش را از سال ۱۳۸۳ آغاز کرده و حدود یک دهه بعد، در سال ۱۳۹۳، مجوز رسمی خود را دریافت کرده است. اما آنچه این روزها روایت خیریه را شنیدنی‌تر می‌کند، حضور نسل جدیدی از فعالان اجتماعی است؛ از جمله *ملیکا محمودپور*، دختری متولد ۱۳۸۰ که به‌تازگی به این مجموعه پیوسته و حالا یکی از صداهای پررنگ آن به شمار می‌رود. ملیکا در گفت‌وگو با ما توضیح می‌دهد که در ابتدای فعالیت خیریه، تمرکز اصلی بر کمک‌های معیشتی بوده است؛ بسته‌های غذایی و واریزهای نقدی برای خانواده‌های نیازمند. کمک‌هایی که هرچند ضروری و حیاتی بوده‌اند، اما به‌تدریج این پرسش را پیش روی فعالان خیریه گذاشتند که آیا این شیوه، واقعاً به *رفع محرومیت* منجر می‌شود؟ همین پرسش، نقطه‌ تغییر مسیر خیریه بود. به گفته این دختر جوان نسل زد، اعضای خیریه به این نتیجه رسیدند که کمک مستقیم، فقط مسکّن است. بنابراین تصمیم گرفتند وارد حوزه اشتغال شوند و به‌جای حمایت موقت، راهی برای استقلال پایدار خانواده‌ها فراهم کنند. نتیجه این تصمیم، راه‌اندازی کارگاه‌های اشتغال‌زایی بود؛ از جمله کارگاه دوخت کیف. کارگاه‌هایی که به‌طور خاص با محوریت زنان شکل گرفتند: زنان سرپرست خانوار، زنان بدسرپرست و حتی زنانی که در زندان بودند اما با حکم «رای باز» اجازه اشتغال خارج از زندان داشتند. ملیکا محمودپور با تأکید بر این بخش از فعالیت‌ها می‌گوید: در کنار دوخت کیف، مهارت‌هایی مثل خیاطی، ساخت گل‌سر، گردنبند و زیورآلات هم به این زنان آموزش داده شد. مهارت‌هایی که برای بسیاری از آن‌ها، اولین فرصت واقعی برای کسب درآمد سالم و مستقل بود. یکی از مهم‌ترین بخش‌های این فعالیت‌ها، همکاری با زنان زندانی رای باز است.*رای باز* به این معناست که فرد با وجود داشتن حکم زندان، می‌تواند تحت شرایط خاص و با تأیید سازمان زندان‌ها، در محیطی خارج از زندان کار کند. به گفته این عضو خیریه، بیش از *صد زن زندانی رای باز* تاکنون تحت پوشش این برنامه‌ها قرار گرفته‌اند؛ زنانی که بخشی از دوران محکومیت خود را نه پشت میله‌ها، بلکه در کارگاه‌های تولیدی سپری کرده‌اند. ملیکا توضیح می‌دهد که تمرکز خیریه بر زنان، انتخابی آگاهانه بوده است. بسیاری از این زنان، مادر هستند و نبود آن‌ها، بیشترین آسیب را به کودکان وارد می‌کند. او با نگاهی شخصی و صریح می‌گوید: از نظر من، بچه‌ها در نبود مادر یتیم می‌شوند؛ چه این نبود به‌خاطر مرگ باشد و چه به‌خاطر زندان. به همین دلیل، مادر بودن برای ما یک ارزش محوری است. خیریه امید و مهربانی امام رضا (ع) یک نهاد کاملاً مردم‌نهاد است. تأمین مالی آن از طریق کمک‌های مردمی انجام می‌شود؛ کمک افرادی که هنوز به کار خیر باور دارند. به گفته محمودپور، تعداد حامیان آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان عدد دقیقی برایشان اعلام کرد. با این حال، فعالیت‌های خیریه فقط به کارآفرینی محدود نمی‌شود. کمک‌های معیشتی، درمانی و حتی آزادی زندانیان همچنان بخش مهمی از خدمات آن را تشکیل می‌دهد. برخی از خانواده‌های تحت پوشش، اساساً توانایی کار کردن ندارند؛ مانند سالمندان یا افرادی که به‌دلیل شرایط خاص زندگی، امکان اشتغال برایشان فراهم نیست. برای این گروه‌ها، حمایت مالی همچنان ادامه دارد. همچنین خانواده‌هایی هستند که با وجود داشتن شغل، به‌دلیل شرایط اقتصادی، دخل و خرجشان با هم نمی‌خواند و نیازمند حمایت‌اند. در حوزه درمان، پرونده‌های سنگینی وجود دارد. ملیکا از زنی می‌گوید که مبتلا به سرطان مثانه است؛ زنی که بیش از بیست بار جراحی و حدود پنجاه نوبت شیمی‌درمانی را پشت سر گذاشته و بیماری‌اش برگشت‌پذیر است. هزینه‌های درمانی سنگین، او را در وضعیت مالی دشواری قرار داده و خیریه ههمچنان در کنار اوست. پرونده‌ دیگری مربوط به پسری جوان است که بخشی از استخوان جمجمه‌اش برداشته شده و نیاز به پروتز داشته است؛ پروتزی با هزینه بسیار بالا که خیریه توانسته بخشی از آن را تأمین کند. در امتداد تمام این تجربه‌ها، می‌توان نگاهی واحد را دید؛ نگاهی که به گفته‌ محمودپور، بر پایه‌ احترام و هم‌قدمی شکل گرفته است؛ نگاهی که به‌جای ترحم، به توانمندسازی باور دارد، به‌جای کمک‌های زودگذر، به ساختن مسیر می‌اندیشد و به‌جای فاصله گرفتن از آدم‌ها، کنارشان می‌ایستد.