به گزارش جهانی پرس، فاطمه محمدی- احمدمطر شاعری کم نظیر است، با خواندن کتاب *"مانیفست پروانه"* بیش از پیش این نکته دریافته خواهد شد. او سبک شعری نوینی را ابداع کرد که آن را «لافتات» نامید؛ سبکی منحصر به فرد که وی وارد بدنه‌ی شعر عربی کرد و این سبک، به سرعت به پدیده‌ای فرهنگی تبدیل شد. سروده‌های او مجموعه‌ای از اشعار کوتاه، کوبنده و گزنده هستند که ساختاری شبیه به اعلامیه‌ها، بیانیه‌های اعتراضی یا پلاکاردهای سیاسی دارند. این قالب شعری در حقیقت زیرمجموعه‌ای از «شعر وَمضه» یا «شعر برق‌آسا» به‌شمار می‌آید،گونه‌ای شعری که در آن، بر یک ایده‌ی واحد با کمترین واژگان، بیان فشرده و موجز، دلالت‌ معنایی صریح و پایان‌بندیِ غیرمنتظره و تأثیرگذار تأکید می‌شود. این گزیده از جهتی کم نظیر است زیرا مجموعه ای از بهترین سروده های احمد مطر را در خود جای داده است. شعر "مانیفست پروانه" را از این مجموعه بخوانید؛ پروانه‌ ای شیفتهٔ نور شمعی شد، به پرواز درآمد تا شعله‌ ها را نوازش کند حلقه‌ های آتش با او مغازله می‌ کردند نسیم به او گفت: پیش از تو شیفتگانِ بسیاری بودند که عشق، نابودشان کرد دستِ مرا بگیر و دور شو زیرا در پایان راه چیزی جُز نابودی نخواهی یافت. پروانه گوشش بدهکار نبود چرخید و چرخید و شعله‌ ها، در بالهایش رقصیدند، افتاد و از میان خاکسترها، زیرِ لب نالید: من در نور می‌ میرم اما در تاریکی زندگی نمی‌ کنم!