کشف استراتژی درمانی جدیدی، از مواجهه با آزبست تا امید به درمان مزوتلیوما و فراتر از آن

در کارآزمایی بالینی فاز یک برای مزوتلیومای عودکننده، داروی آزمایشی RSO-021 که از تیواسترپتون مشتق شده، در ۶۷٪ بیماران به کنترل بیماری منجر شده شده است. به گزارش پایگاه خبری جهانی پرس؛ معصومه صادقی- در یک مطالعه پیشگامانه که در *Nature Communications* منتشر شده است، محققان از یک استراتژی درمانی جدید رونمایی کرده‌اند که می‌تواند چشم‌انداز درمان مزوتلیوما - یک سرطان بسیار تهاجمی و اغلب کشنده - را از نو تعریف کند. این تیم با وارونه کردن نظریه‌های سنتی آنتی‌اکسیدانی، روشی را برای تبدیل مکانیسم‌های استرس داخلی تومور علیه خودش ایجاد کرده است. چالش مزوتلیوما مزوتلیوما یک بدخیمی تهاجمی است که معمولاً توسط الیاف آزبست که دهه‌ها قبل استنشاق شده‌اند، ایجاد می‌شود و منجر به التهاب مزمن و در نهایت رشد تومور می‌شود. این بیماری که سالانه تقریباً 30000 نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد - عمدتاً مردانی که در کشتی‌سازی، پالایش نفت یا تولید آزبست کار می‌کردند - همچنان به سختی قابل درمان است. استانداردهای مراقبت فعلی، از جمله ایمونوتراپی و شیمی‌درمانی، مزایای محدودی ارائه می‌دهند. بسیاری از بیماران تنها حدود ۱۲ ماه پس از تشخیص زنده می‌مانند و میزان بقای پنج ساله حدود ۱۰٪ است. برایان کانف، استاد دانشگاه ورمونت (UVM) و محقق ارشد این مطالعه، اظهار داشت: «این بیماری نشان‌دهنده یک نیاز پزشکی برآورده نشده قابل توجه است.» تبدیل استرس اکسیداتیو به یک سلاح تیم تحقیقاتی، به رهبری پروفسور کانف و ویکتوریا گیبسون، محقق فوق دکترا در مرکز سرطان UVM، یک آسیب‌پذیری خاص در سلول‌های سرطانی را شناسایی کردند: وابستگی آنها به آنزیم‌های میتوکندری برای زنده ماندن در برابر استرس اکسیداتیو. سلول‌های سرطانی با پردازش سریع انرژی، سطوح غیرطبیعی بالایی از گونه‌های اکسیژن فعال (ROS) تولید می‌کنند. برای جلوگیری از تخریب ساختار سلول توسط این مولکول‌های ناپایدار، تومورها تولید آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان - به ویژه پروکسی‌ردوکسین ۳ (PRX3) - را افزایش می‌دهند. PRX3 در میتوکندری قرار دارد و به عنوان سپری برای فرآیندهای متابولیکی تومور عمل می‌کند. در حالی که دهه‌های گذشته تحقیقات سعی داشتند با *افزودن* آنتی‌اکسیدان‌ها، رشد تومورها را کند کنند، این تیم برعکس این را پیشنهاد داد: مسدود کردن PRX3 به طوری که مولکول‌های مضر تا زمانی که سلول‌های سرطانی دیگر نتوانند زنده بمانند، تجمع یابند. پیشرفت‌های بالینی محققان با همکاری RS Oncology LLC از تیواسترپتون، یک آنتی‌بیوتیک طبیعی که به مهار PRX3 معروف است، استفاده کردند. با خنثی کردن این آنزیم، این درمان باعث تجمع پراکسید هیدروژن در میتوکندری سلول‌های تومور می‌شود و مرگ سلولی را تحریک می‌کند. از آنجا که سلول‌های سرطانی به سطوح بالاتری از PRX3 نسبت به سلول‌های سالم نیاز دارند، این دارو گزینش‌پذیری بالایی را نشان می‌دهد و آسیب به بافت طبیعی را به حداقل می‌رساند. در یک کارآزمایی بالینی فاز I که در بریتانیا تحت نظارت MHRA انجام شد، بیماران مبتلا به مزوتلیومای عودکننده، RSO-021 - مشتقی از تیواسترپتون - را از طریق تزریق مستقیم به حفره قفسه سینه (با هدف قرار دادن پلورال افیوژن) دریافت کردند. نتایج قابل توجه بود: * کنترل بیماری: 67٪ از شرکت‌کنندگان شاهد توقف پیشرفت بیماری خود بودند. * کاهش تومور: چندین بیمار کاهش قابل توجهی در اندازه تومور را تجربه کردند. * ایمنی و تحمل: این درمان به خوبی تحمل شد و هیچ مرگی به این دارو نسبت داده نشد. در حالی که میانگین زمان بدون پیشرفت بیماری مشابه استانداردهای فعلی (۴.۲ ماه) باقی ماند، کانف داده‌های کلی بقا را "بسیار دلگرم‌کننده" و "تغییر دهنده بازی" بالقوه توصیف کرد. علاوه بر این، شواهد نشان می‌دهد که RSO-021 ممکن است دارای خواص تعدیل‌کننده سیستم ایمنی باشد و به طور بالقوه سیستم ایمنی بدن را برای تشخیص و حمله به بدخیمی آماده کند. افق‌های آینده: فراتر از مزوتلیوما پیامدهای این مطالعه بسیار فراتر از مزوتلیوما است. این تیم در حال حاضر با موسساتی مانند دانشگاه لستر برای توسعه مهارکننده‌های PRX3 نسل دوم که محلول‌تر هستند و می‌توانند به صورت قرص‌های خوراکی تجویز شوند، همکاری می‌کند و این درمان را برای طیف وسیع‌تری از سرطان‌ها در دسترس‌تر می‌کند. گیبسون و کانف در حال حاضر این آزمایشات را برای بررسی سایر بدخیمی‌ها، از جمله سرطان صفاقی (که بر پوشش شکم تأثیر می‌گذارد)، سرطان معده و سایر تومورهای دستگاه گوارش، گسترش می‌دهند. کانف خاطرنشان کرد: «ما معتقدیم که این مکانیسم می‌تواند برای سایر سرطان‌ها نیز قابل اجرا باشد.» برای گیبسون، گذار از کشف آزمایشگاهی به کاربرد بالینی عمیقاً شخصی است. «من همیشه آرزوی کمک به مردم را داشته‌ام... همه به نوعی سرطان را تجربه کرده‌اند، چه شخصاً و چه از طریق عزیزان.» در حالی که نتایج آزمایش فاز دوم برای ارائه در کنفرانس‌های جهانی انکولوژی آماده می‌شود، این تحقیق به عنوان چراغ امیدی عمل می‌کند - که ثابت می‌کند با درک مکانیسم میکروسکوپی چگونگی بقای سرطان، می‌توانیم روش‌های هوشمندانه‌تری برای اطمینان از عدم ابتلا به آن ایجاد کنیم. /